Podkarpacka

Informacja Medyczna

menu_1.jpgmenu_2.jpgmenu_3.jpgmenu_4.jpgmenu_5.jpg

modul_informacyjny_151x311_eskulap_2013.jpg

 

Zasady udzielania świadczeń medycznych

PODSTAWOWA OPIEKA ZDROWOTNA

 

Zgodnie z ustawą z dn. 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. nr 210, poz.2135 z późn. zm.) pacjent ma prawo do nieodpłatnych świadczeń w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Podstawowa opieka zdrowotna, jako część systemu ochrony zdrowia, zapewnia zdrowym i chorym świadczenia w miejscu zamieszkania oraz środowisku nauczania i wychowania, w warunkach ambulatoryjnych lub, w uzasadnionych przypadkach domowych.
Świadczenia w POZ ukierunkowane są na, zapobieganie, diagnostykę schorzeń, ich wykrywanie i leczenie, pielęgnację oraz zapobieganie lub ograniczanie niepełnosprawności, usprawnianie oraz pielęgnację a także promocję, profilaktykę i edukację zdrowotną.

 

Świadczenia w Podstawowej Opiece Zdrowotnej realizowane są przez:

- lekarza POZ;

- pielęgniarkę POZ;

- położną POZ;

- pielęgniarkę szkolną.

 

Do świadczeń POZ należą działania związane w szczególności z:

  • badaniem i poradą lekarską,;
  • diagnostyką i leczeniem;
  • kierowaniem na leczenie specjalistyczne, szpitalne, uzdrowiskowe i do opieki długoterminowej;
  • opieką zdrowotną nad dziećmi i młodzieżą;
  • orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia z uwzględnieniem art. 16 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. nr 210, poz. 2135 z późn. zmianami);
  • obowiązkowe szczepienia ochronne;
  • opieką nad niepełnosprawnymi;
  • promocją zdrowia i profilaktyką chorób;
  • świadczenia związane z zadaniami pielęgniarki rodzinnej;
  • świadczenia związane z zadaniami położnej rodzinnej;
  • świadczenia związane z zadaniami pielęgniarki szkolnej.


W stanach nagłych, schorzeniach ostrych i nagłych zachorowaniach, a także - gdy wymaga tego stan podopiecznego - porada powinna być zrealizowana w dniu zgłoszenia, w schorzeniach przewlekłych - w terminie uzgodnionym z ubezpieczonym. Rejestracja pacjentów odbywać się może w każdej formie: osobiście, telefonicznie lub za pośrednictwem osoby trzeciej, na wyznaczone godziny.

W przypadku gdy Narodowy Fundusz Zdrowia zawarł odrębne umowy z lekarzem, pielęgniarką i położną POZ dotyczące tej samej grupy świadczeniobiorców, Świadczeniodawca zobowiązany jest do współpracy z tymi podmiotami, w szczególności do przekazywania informacji o stanie zdrowia świadczeniobiorców. Ubezpieczony może dwa razy w roku kalendarzowym dokonać wyboru lekarza, pielęgniarki lub położnej POZ.

W przypadku, gdy Świadczeniobiorca po raz trzeci w danym roku kalendarzowym dokonuje zmiany, Świadczeniodawca informuje Świadczeniobiorcę o obowiązku wniesienia na rachunek Oddziału Funduszu opłaty w wysokości 80 zł oraz podaje numer tego rachunku.

 

LEKARZ POZ

 

Lekarz POZ zobowiązany jest do podejmowania działań służących zdrowiu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, znajdujących się w zakresie jego zadań.

 

Ponadto lekarz POZ uczestniczy w realizacji programów zdrowotnych finansowanych przez NFZ. Realizacja świadczeń lekarza POZ odbywa się w godzinach podstawowej działalności, tj. od poniedziałku, do piątku, w godz. 8.00-18.00, z wyłączeniem sobót, niedziel i innych dni ustawowo wolnych od pracy w miejscu wykonywania praktyki oraz poprzez świadczenie wizyt domowych zapewnieniem ciągłości udzielania świadczeń. Na terenach objętych działaniem jednostek organizacyjnych świadczeniodawcy, dopuszcza się udzielanie świadczeń w krótszym czasie, jeżeli Świadczeniobiorcy maja dostęp do innego miejsca udzielania świadczeń przez Świadczeniodawcę w godz. od 8.00 do 18.00.

 

Praktyka lekarza POZ powinna: określić godziny i dni przeznaczone na przyjęcia dzieci zdrowych.

W stanach nagłych, schorzeniach ostrych i nagłych zachorowaniach, a także - gdy wymaga tego stan podopiecznego - porada powinna być zrealizowana w dniu zgłoszenia, w schorzeniach przewlekłych - w terminie uzgodnionym z ubezpieczonym. Rejestracja pacjentów odbywać się może w każdej formie: osobiście, telefonicznie lub za pośrednictwem osoby trzeciej, na wyznaczone godziny.

 

W ramach podstawowej działalności POZ Świadczeniodawca (lekarz POZ) ma obowiązek zapewnić funkcjonowanie gabinetu zabiegowego od poniedziałku do piątku od 8.00 do 18.00 z wyłączeniem sobót, niedziel i innych dni ustawowo wolnych od pracy, w tym punktu szczepień – minimum raz w tygodniu po godzinie 15.00. W gabinecie wykonywane są zabiegi i procedury diagnostyczno-medyczne wynikające z procesu leczenia prowadzonego przez lekarza POZ.

Lekarz POZ kierując Świadczeniobiorcę do lekarza specjalisty lub do szpitala, dołącza do skierowania wyniki niezbędnych badań diagnostycznych, zgodnie z rozpoznanym schorzeniem, aktualną wiedzą i praktyką medyczną, umożliwiające potwierdzenie wstępnego rozpoznania.

 

Od poniedziałku do piątku w godzinach od 18.00 do 8.00 dnia następnego oraz w soboty, niedziele i dni ustawowo wolne od pracy (święta) od godz. 8.00 do 8.00 dnia następnego usługi zabezpieczane są w formie nocnej i świątecznej ambulatoryjnej opieki lekarskiej oraz w formie nocnej i świątecznej wyjazdowej opieki lekarskiej. Są one realizowane przez Świadczeniodawców mających zawarte z NFZ umowy na realizację nocnej ambulatoryjnej i wyjazdowej opieki lekarskiej. Informacji o podmiocie zobowiązanym do wykonania tego świadczenia powinien udzielić swojemu podopiecznemu wybrany przez niego lekarz POZ.

 

Zakres świadczeń zdrowotnych w nocnej i świątecznej opiece obejmuje świadczenia zdrowotne udzielane przez lekarza w formie porad ambulatoryjnych (opieka ambulatoryjna) lub w domu Świadczeniobiorcy (opieka wyjazdowa) z wyłączeniem stanów nagłych i stanów bezpośredniego zagrożenia życia, a w szczególności w sytuacjach: utraty przytomności, upadków z wysokości, złamań, wypadków komunikacyjnych, nagłych zaburzeń świadomości, urazów wypadkowych powstałych w nagłych sytuacjach, nagłej duszności, porażenia prądem elektrycznym, porodu oraz dolegliwości związanych z ciążą, nagłych zachorowaniach w miejscu publicznym.


W ramach opieki nocnej lekarz zobowiązany jest do zapewnienia Świadczeniobiorcy niezbędnej pomocy medycznej, ciągłości leczenia w przypadkach wymagających dalszego postępowania poprzez wskazanie ośrodków i miejsc, w których proces przywracania zdrowia może być kontynuowany oraz , w uzasadnionych przypadkach orzekania i opiniowania o stanie zdrowia.

Ponadto Świadczeniodawca może samodzielnie dla swoich pacjentów realizować nocną świąteczną opiekę medyczną w POZ. Wykonuje to w ramach zespołu lekarza POZ (lekarz + pielęgniarka). Zakres świadczeń pokrywa się z w/w świadczeniami raalizowanymi po godz. 18.


PIELĘGNIARKA POZ

 

Pielęgniarka POZ sprawuje kompleksową opiekę nad zadeklarowanymi do niej pacjentami, uwzględniając w tym realizację zgodnie z obowiązującym zakresem badań, zleceń na zabiegi i procedury medyczne, wydane przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Ponadto realizuje programy zdrowotne finansowane przez NFZ. Pielęgniarka POZ zobowiązana jest do udzielania pielęgniarskich świadczeń opieki zdrowotnej w miejscu zamieszkania Świadczeniobiorcy oraz w gabinecie pielęgniarki POZ.

Realizacja kompleksowej opieki nad podopiecznym w zakresie zgodnym z godzinami funkcjonowania praktyki następuje od poniedziałku do piątku pomiędzy godzinami 8.00 i 18.00 z wyłączeniem sobót, niedziel oraz innych dni ustawowo wolnych od pracy W schorzeniach ostrych i nagłych zachorowaniach świadczenie powinno być udzielone w dniu zgłoszenia, w schorzeniach przewlekłych - w terminie uzgodnionym ze Świadczeniobiorcą.

 

Od poniedziałku do piątku w godzinach od 18.00 do 8.00 dnia następnego oraz w soboty, niedziele i dni ustawowo wolne od pracy (święta) od godz. 8.00 do 8.00 dnia następnego usługi zabezpieczane są w formie nocnej i świątecznej ambulatoryjnej opieki pielęgniarskiej oraz w formie nocnej i świątecznej wyjazdowej opieki pielęgniarskiej. Świadczenia POZ są realizowane przez Świadczeniodawców mających zawarte z NFZ umowy na realizację nocnej ambulatoryjnej i wyjazdowej opieki pielęgniarskiej. Informacji o podmiocie zobowiązanym do wykonania tego świadczenia powinna udzielić swojemu podopiecznemu wybrana przez niego pielęgniarka środowiskowa.

 

Zakres świadczeń w ramach nocnej i świątecznej opieki wyjazdowej obejmuje świadczenia udzielane w domu Świadczeniobiorcy, wynikające z potrzeby zachowania ciągłości leczenia i pielęgnacji.

W ramach nocnej i świątecznej ambulatoryjnej opieki świadczenia udzielane są w gabinecie zabiegowym przez pielęgniarkę, zlecane podopiecznym przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego działających w ramach umowy z Funduszem wynikające z potrzeby zachowania ciągłości leczenia i pielęgnacji.

 

 

POŁOŻNA POZ

 

Położna POZ zobowiązana jest do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu pielęgnacyjnej opieki położniczo-ginekologicznej w miejscu zamieszkania Świadczeniobiorcy oraz w gabinecie położnej POZ.

Realizacja kompleksowej opieki położniczej nad Świadczeniobiorcą następuje od poniedziałku do piątku pomiędzy godzinami 8.00 i 18.00 z wyłączeniem sobót, niedziel oraz innych dni ustawowo wolnych od pracy. W stanach nagłych, schorzeniach ostrych i nagłych zachorowaniach, gdy wymaga tego stan Świadczeniobiorcy, świadczenia udzielane powinny być udzielane są w dniu zgłoszenia a w przypadku schorzeń przewlekłych - w terminie uzgodnionym z ubezpieczonym.

 

 

PIELĘGNIARKA SZKOLNA

 

 

Pielęgniarka szkolna zobowiązana jest do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz uczniów objętych świadczeniami, w tym z zakresu profilaktycznej opieki nad dziećmi i młodzieżą w środowisku nauczania i wychowania, określonych w odrębnych przepisach, w tym dla uczniów klas 1-6 grupową profilaktykę fluorkową ( na terenach, gdzie poziom fluorku w wodzie pitnej jest niższy od obowiązujących norm).

Pielęgniarka szkolna obejmuje w środowisku nauczania i wychowania opieką dzieci i młodzież szkolną od klasy „0” (w szkołach podstawowych) do ostatniej klasy szkoły ponadgimnazjalnej.

Świadczenia pielęgniarki szkolnej realizowane są w szkole, w gabinecie profilaktyki zdrowotnej i pomocy przedlekarskiej, a w przypadku braku gabinetu profilaktyki w szkole dopuszcza się udzielanie świadczeń w poradni POZ lub w użyczonych w tym celu przez dyrektora szkoły pomieszczeniach.

Pielęgniarka szkolna zapewnia dostępność do świadczeń w wymiarze czasu odpowiednim do liczby uczniów z uwzględnieniem planu godzin lekcyjnych

 
TRANSPORT SANITARNY W POZ

 

Świadczeniami w zakresie transportu sanitarnego w POZ są świadczenia opieki zdrowotnej polegające na zapewnieniu świadczeniobiorcom transportu sanitarnego, od poniedziałku do piątku w godz. od 8.00 do 18.00, z wyjątkiem dni ustawowo wolnych od pracy wynikającego ze wskazań medycznych, do najbliższego świadczeniodawcy udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem, na zasadach określonych w odrębnych przepisach (art. 41 w/w ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych).

 

Świadczeniobiorcy przysługuje na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem, w przypadkach:

1. konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie podstawowej opieki zdrowotnej (POZ),

2. wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

 

W odniesieniu do ubezpieczonych, którzy nie wymagają konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie POZ lub potrzeby kontynuacji leczenia, nie posiadają dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego w celu przejazdu na leczenie do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem, przysługuje przejazd środkami transportu sanitarnego odpłatnie lub za częściową odpłatnością. Przypadki te zostały uregulowane Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie wykazu grup jednostek chorobowych, stopni niesprawności oraz wysokości udziału własnego Świadczeniobiorcy w kosztach przejazdu środkami transportu sanitarnego (Dz. U. nr 275. poz. 2731 z 2004 r.).

 

Transport sanitarny nie obejmuje transportu sanitarnego realizowanego przez świadczeniodawców z innych rodzajów świadczeń.Świadczeniami w zakresie transportu sanitarnego w POZ są też świadczenia transportu sanitarnego ,,dalekiego” w POZ, które ze względu na odległość „tam i z powrotem” na jaką wykonywany jest przewóz świadczeniobiorcy przekraczają 120 km łącznie, W przypadkach, gdy miejsce udzielenia świadczenia wskazane skierowaniem na transport sanitarny, nie jest najbliższym we właściwym, uzasadnionym względami medycznymi, zakresie – koszty transportu wynikające z różnicy odległości pomiędzy świadczeniodawcą najbliższym i docelowym, pokrywa świadczeniobiorca, zgodnie z cennikiem obowiązującym u świadczeniodawcy POZ, który realizuje świadczenie transportu sanitarnego.

 

Świadczenie transportu ,,dalekiego” w POZ przysługuje świadczeniobiorcom znajdującym się na listach prowadzonych przez świadczeniodawców POZ dla zakresu: świadczenia lekarza poz, w następujących sytuacjach:

1) gdy z przyczyn losowych, niewynikających z wyboru świadczeniobiorcy, korzystał on ze świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych w warunkach szpitalnych poza granicami kraju, a jego stan zdrowia w momencie uzyskania wypisu ze szpitala jest stabilny, ale nie pozwala na samodzielny powrót do miejsca zamieszkania (domu świadczeniobiorcy). Transport ten jest realizowany od granicy Polski do miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy;

2) gdy z przyczyn losowych, nie wynikających z wyboru świadczeniobiorcy, korzystał on ze świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych w warunkach szpitalnych poza granicami kraju a wypis ze szpitala następuje przed zakończeniem terapii i wymaga kontynuacji leczenia w kraju, oraz gdy nie istnieją medyczne przeciwwskazania do udzielenia świadczenia transportu sanitarnego POZ. Transport taki jest realizowany od granicy Polski do najbliższego, ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, świadczeniodawcy udzielającego świadczeń we właściwym zakresie;

3) gdy, z przyczyn uzasadnionych wskazaniami medycznymi, świadczeniobiorca musi korzystać ze świadczeń specjalistycznej opieki ambulatoryjnej, a najbliższy świadczeniodawca udzielający świadczeń we właściwym zakresie zlokalizowany jest w odległości określonej przepisami § 56 ust. 3 i ogólny stan zdrowia świadczeniobiorcy nie pozwala na jego samodzielny dojazd do świadczeniodawcy - transport POZ przysługuje z miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy do najbliższego świadczeniodawcy udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem;

4) gdy z przyczyn uzasadnionych wskazaniami medycznymi, świadczeniobiorca musi korzystać z wysokospecjalistycznych świadczeń opieki ambulatoryjnej, realizowanych jedynie przez niektórych świadczeniodawców we właściwym zakresie świadczeń i miejsce udzielania świadczeń znajduje się w odległości określonej przepisami, a ogólny stan zdrowia świadczeniobiorcy nie pozwala na jego samodzielny dojazd do świadczeniodawcy - transport POZ przysługuje z miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy do Świadczeniodawcy wskazanego skierowaniem na transport sanitarny i z powrotem.

 

Przepis stosuje się odpowiednio dla procedur kwalifikacji wstępnej świadczeniobiorców do świadczeń wysokospecjalistycznych finansowanych z budżetu Państwa realizowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie świadczeń wysokospecjalistycznych finansowanych z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego ds. zdrowia (Dz. U. Nr 267, poz. 2661, ze zm.).

Zgodę na udzielanie świadczeń transportu sanitarnego „dalekiego” w POZ wyraża dyrektor właściwego terytorialnie oddziału wojewódzkiego NFZ.


ZASADY UDZIELANIA ŚWIADCZEŃ POZ DLA STUDENTÓW I UCZNIÓW

 

Student/uczeń ma prawo wyboru lekarza POZ, pielęgniarki POZ i położnej POZ w miejscu kształcenia (na okres 9 miesięcy w roku - od października do czerwca, w przypadku studentów i na okres 10 miesięcy – od września do czerwca, w przypadku uczniów) i w miejscu stałego zamieszkania – na miesiące wakacyjne (odpowiednio na okres 3 lub 2 miesięcy w roku).
Zasada ta dotyczy również dziecka studenta/ucznia, które  przebywa razem z rodzicami w miejscu jego nauki.
Student/uczeń składa deklarację wyboru lekarza POZ, deklarację wyboru pielęgniarki POZ i deklarację wyboru położnej, w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach. Przy wyborze lekarza POZ, pielęgniarki POZ i położnej POZ w miejscu nauki, do deklaracji dołącza się jeden egzemplarz deklaracji wyboru lekarza POZ, pielęgniarki POZ i położnej POZ z miejsca zamieszkania w celu identyfikacji oddziału wojewódzkiego Funduszu, właściwego dla miejsca stałego zamieszkania.

 

AMBULATORYJNA OPIEKA SPECJALISTYCZNA

 

Świadczenia ambulatoryjne z zakresu specjalistycznej opieki zdrowotnej są udzielane w ramach porad specjalistycznych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Lekarz lub felczer ubezpieczenia zdrowotnego kierując świadczeniobiorcę do poradni specjalistycznej zobowiązany jest dołączyć do skierowania wyniki  badań diagnostycznych i przeprowadzonych konsultacji, będące w jego w posiadaniu, umożliwiające kierującemu postawienie wstępnego rozpoznania stanowiącego przyczynę skierowania oraz inne istotne informacje o dotychczasowym leczeniu. Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne finansowane ze środków publicznych są udzielane na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

 

Skierowanie nie jest wymagane do świadczeń:

- ginekologa i położnika,

- dentysty,

- dermatologa,

- wenerologa,

- onkologa,

- okulisty,

- psychiatry,

- dla osób chorych na gruźlicę,

- dla osób zakażonych wirusem HIV,

- dla inwalidów wojennych i wojskowych,  osób represjonowanych oraz kombatantów,

- dla cywilnych niewidomych ofiar działań wojennych,

- dla osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych - w zakresie lecznictwa odwykowego,

- dla uprawnionego żołnierza lub pracownika, w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa.

 

Ubezpieczony ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego porad specjalistycznych spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy z Funduszem.

Ambulatoryjne specjalistyczne świadczenie zdrowotne udzielone ubezpieczonemu bez skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli jest ono wymagane, opłaca ubezpieczony. Ubezpieczony ma prawo do świadczeń z zakresu badań diagnostycznych wykonywanych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. W przypadku, gdy ubezpieczony objęty jest leczeniem specjalistycznym wymaga wykonania badań kontrolnych, pozostających w związku z prowadzonym leczeniem, skierowanie na te badania wydaje lekarz specjalista. Badania należy wykonywać w placówkach wskazanych przez lekarza kierującego. Na podstawie skierowania lekarza z ambulatoryjnej opieki zdrowotnej wykonywane są badania diagnostyczne kosztochłonne (np. rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, badania endoskopowi, próby wysiłkowe). Badania te mogą być wykonywane w placówkach, które mają podpisaną umowę z Funduszem na wykonywanie tych badań.

 

ZASADY UDZIELANIA ŚWIADCZEŃ W LECZNICTWIE SZPITALNYM

 

Ubezpieczony ma prawo do leczenia szpitalnego w każdym szpitalu w Polsce, który podpisał umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia, także spoza terenu Podkarpacia. Skierowanie do szpitala wystawia lekarz pierwszego kontaktu lub specjalista działający na podstawie kontraktu z NFZ, a także lekarz przyjmujący w gabinecie prywatnym, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne.

 

Do skierowania lekarz kierujący (rodzinny, specjalista) dołącza wyniki badań, które uzasadniają wstępne rozpoznanie i skierowanie pacjenta na leczenie szpitalne. Skierowaniem jest również karta informacyjna z leczenia szpitalnego lub karta informacyjna z izby przyjęć, szpitalnego oddziału ratunkowego lub innej jednostki pomocy doraźnej, z odpowiednim wpisem określającym wskazanie do dalszego leczenia.

 

W stanach nagłych (tj. w stanach prowadzących do szybkiego pogarszania się zdrowia, których bezpośrednim następstwem może być zagrożenie życia) świadczenia zdrowotne są udzielane bez wymaganego skierowania. O przyjęciu do szpitala decyduje lekarz izby przyjęć. Jeśli zabraknie miejsc lub szpital nie jest odpowiednio wyposażony, lekarz izby przyjęć musi zapewnić niezbędną pomoc, a w razie potrzeby również bezpłatny transport pacjenta do innej placówki, która jest w stanie udzielić pomocy.

 

Pacjentowi przyjętemu do szpitala zapewnia się bezpłatne leki i wyroby medyczne konieczne do wykonania świadczenia. Oznacza to, iż pacjentowi leżącemu w szpitalu lekarz nie może wypisać recepty lub zlecenia, np. na pieluchomajtki. W przypadku braku możliwości natychmiastowej hospitalizacji, pacjent wpisywany jest na listę oczekujących. Świadczeniodawca ustala kolejność przyjęć i zapewnia prawidłowe prowadzenie list oczekujących. W przypadku pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta wskazującego na potrzebę wcześniejszego (niż w ustalonym terminie) udzielenia świadczenia, ustalany jest nowy termin przyjęcia pacjenta do szpitala. Pacjent nie ponosi kosztów transportu sanitarnego wynikającego z potrzeby zachowania ciągłości leczenia oraz w przypadkach schorzeń zagrażających zdrowiu lub życiu. W razie jakichkolwiek wątpliwości pacjent może skontaktować się z Narodowym Funduszem Zdrowia i skonsultować zasadność wymagania przez szpital ponoszenia dodatkowych kosztów.


ŚWIADCZENIA KONTRAKTOWANE ODRĘBNIE

 

Świadczenia kontraktowane odrębnie obejmują wybrane badania diagnostyczne np. scyntygrafię: nadnerczy, wentylacyjną płuc, cytrynianem galu, czy też badania genetyczne w rozpoznawaniu chorób o podłożu dziedzicznym.

W ramach świadczeń kontraktowanych odrębnie, finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia są również wybrane procedury medyczne, np. dializa otrzewnowa, hemodializa, tlenoterapia w warunkach domowych, terapia izotopowa łagodnych schorzeń tarczycy, terapia izotopowa bólów kostnych w przebiegu zmian przerzutowych do kości, żywienie pozajelitowe warunkach dojelitowe w warunkach domowych. Świadczenia te obejmują:

- kwalifikację do leczenia;

- przygotowanie pacjenta do leczenia np. poprzez wszczepienie cewnika do otrzewnej, szkolenie;

- wykonanie procedury hemodializy, podania izotopu jodu lub zaopatrzenie pacjenta w płyny dializacyjne, tlen;

- badania laboratoryjne i obrazowe niezbędne do monitorowania wyników leczenia;

- porady lekarskie, pielęgniarskie, dietetyka i innych członków zespołu terapeutycznego.

 

Do dializy otrzewnowej i hemodializy kwalifikowani są chorzy z przewlekłym uszkodzeniem czynności własnych nerek wymagający terapii zastępczej. Procedura hemodializy obejmuje dodatkowo transport pacjenta z domu do stacji dializ oraz leczenie niedokrwistości z zastosowaniem leku erytropoetyna. Leczenie z zastosowaniem dializy otrzewnowej odbywa się w warunkach domowych, przy okresowej kontroli stanu zdrowia w stacji dializ.

 

Do przewlekłego leczenia tlenem w warunkach domowych przy pomocy koncentratora tlenu kwalifikowani są chorzy na przewlekłe, nienowotworowe choroby płuc w okresie niewydolności oddychania. W ramach świadczenia pacjent otrzymuje nieodpłatnie do domu koncentrator tlenu i przewody tlenowe, a także ma zagwarantowane badania lekarskie, wizytę pielęgniarską i niezbędną diagnostykę. Terapia izotopowa dotyczy leczenia schorzeń tarczycy oraz leczenia objawów bólowych związanych z rozwojem zmian przerzutowych do układu kostnego. Pacjenci po zakwalifikowaniu do leczenia otrzymują radioizotop w warunkach ambulatoryjnych wraz z instrukcją dla pacjenta. Po podaniu radioizotopu mają zapewnione porady kontrolne (4 w ciągu roku przy chorobach tarczycy, 3 w ciągu 6 miesięcy – w przypadkach zmian przerzutowych do układu kostnego).

 

Żywienie pozajelitowe i dojelitowe w warunkach domowych.

Program realizowany w środowisku domowym pacjenta przez odpowiedni przeszkolony zespół w zakresie żywienia pozajelitowego. Żywienie pozajelitowe w warunkach domowych jest wskazane u chorych, których nie można odżywiać drogą przewodu pokarmowego. Żywienie pozajelitowe w warunkach domowych obejmuje:

- przygotowanie chorego do leczenia w warunkach domowych oraz przeszkolenie chorego lub opiekuna w zakresie zasad i metod żywienia pozajelitowego lub dojelitowego w domu;

- wszczepienie permanentnego cewnika z mankietem do żywienia pozajelitowego lub założenie portów  do chemioterapii albo kontaktu centralnego;

- zapewnienie ciągłego kontaktu z chorym;

- program badań kontrolnych;

- dostarczenie preparatów, sprzętu i niezbędnych środków opatrunkowych do domu chorego;

- hospitalizację w przypadkach wystąpienia powikłań.

 

Żywienie dojelitowe w warunkach domowych:

- przygotowanie chorego do leczenia w warunkach domowych;

- zapewnienie ciągłego kontaktu z chorym;

- program wizyt kontrolnych;

- dostarczenie preparatów, sprzętu i niezbędnych środków opatrunkowych do domu chorego,

- hospitalizację w przypadku podejrzenia lub wystąpienia powikłań oraz innych wskazań wymagających  leczenia szpitalnego.

 

Endowaskularne zaopatrzenie tętniaka aorty.

Zasady kwalifikacji chorych z tętniakami aorty brzusznej i piersiowej do leczenia endowaskularnego – wszczepienia stentgraftu aortalno-biodrowego (kwalifikacja w zespole: chirurg naczyniowy, radiolog, anestezjolog):

- kwalifikacja ogólnomedyczna;

- kwalifikacja wg warunków anatomicznych,- przeciwwskazania.


REHABILITACJA LECZNICZA

 

Fizjoterapia ambulatoryjna

 

Podstawą realizacji świadczeń w warunkach ambulatoryjnych i domowych jest skierowanie na cykl zabiegów, które powinno zawierać następujące elementy:
1) pieczęć nagłówkową z nr umowy z Funduszem;
2) imię nazwisko, PESEL i adres zameldowania/ zamieszkania pacjenta;
3) rozpoznanie w języku polskim;
4) kod jednostki chorobowej wg klasyfikacji ICD-10;
5) opis dysfunkcji narządu ruchu, deficytu neurologicznego lub innej przyczyny kierowania na rehabilitację;
6) choroby przebyte i współistniejące, oraz inne czynniki (np. wszczepiony rozrusznik lub metal w ciele pacjenta, przyjmowanie niektórych leków) mogące mieć istotny wpływ na proces rehabilitacji;
7) zlecone zabiegi fizjoterapeutyczne wraz z określeniem okolicy ciała, ewentualnej strony (prawa, lewa) oraz ilości zabiegów;
8) pieczęć i podpis lekarza kierującego oraz data wystawienia skierowania.


W przypadku konieczności dokonania zmiany zleconych zabiegów, niezbędne jest uzasadnienie merytoryczne oraz podpis specjalisty fizjoterapii, mgr fizjoterapii lub lekarza w karcie zabiegowej pacjenta.
W karcie zabiegów fizjoterapeutycznych pacjent lub jego opiekun potwierdza wykonanie zabiegów każdego dnia podpisem lub przy pomocy karty ubezpieczenia zdrowotnego.
Pacjent powinien zarejestrować skierowanie w wybranym gabinecie/ zakładzie rehabilitacji nie później niż 30 dni od daty wystawienia.
Skierowanie na fizjoterapię w warunkach ambulatoryjnych wystawia lekarz ubezpieczenia zdrowotnego.
W przypadku stwierdzenia u świadczeniobiorcy wady postawy kwalifikującej się do rehabilitacji leczniczej lub dysfunkcji narządu ruchu, której przyczyną jest/są wady postawy, skierowanie bezpośrednio na zabiegi wystawia lekarz rehabilitacji medycznej lub ortopedii i traumatologii.
W warunkach ambulatoryjnych, w cyklu terapeutycznym Fundusz finansuje do 10 dni zabiegowych, nie więcej niż 5 zabiegi dziennie. W przypadkach medycznie uzasadnionych lekarz kierujący może wypisać skierowanie od razu na dwa cykle zabiegowe.
Fundusz finansuje do 20 zabiegów w kriokomorze dla jednego pacjenta w ciągu roku kalendarzowego.


Fizjoterapia w warunkach domowych
Świadczenia fizjoterapeutyczne w warunkach domowych udzielane są pacjentom, którzy ze względu na brak możliwości samodzielnego przemieszczania się nie mogą dotrzeć do świadczeniodawców udzielających świadczeń w warunkach ambulatoryjnych, a wymagają rehabilitacji/ fizjoterapii.

 

Zabieg fizjoterapeutyczny w warunkach domowych realizowany jest dla pacjentów z zaburzeniami funkcji motorycznych spowodowanych:
1) ogniskowymi uszkodzeniami mózgu (stany po zatorach mózgowych, udarach krwotocznych mózgu, urazach) do 12 miesięcy od ostrego incydentu mózgowego;
2) ciężkimi uszkodzeniami centralnego i obwodowego układu nerwowego (5 stopień w skali Rankina - nie dotyczy dzieci do 18 roku życia);
3) uszkodzeniem rdzenia kręgowego do 12 miesięcy od powstania uszkodzenia;
4) chorobami przewlekle postępującymi, a w szczególności: miopatiami, chorobą Parkinsona, zapaleniem wielomięśniowym, rdzeniowym zanikiem mięśni, guzami mózgu, procesami demielinizacyjnymi, kolagenozami, przewlekłymi zespołami pozapiramidowymi, reumatoidalnym zapaleniem stawów;
5) chorobami zwyrodnieniowymi stawów biodrowych lub kolanowych po zabiegach endoprotezoplastyki stawu (do 6 miesięcy po operacji);
6) urazami kończyn dolnych (do 6 miesięcy po urazie) oraz
7) osobom w stanie wegetatywnym/ apalicznym.


Czas rehabilitacji w warunkach domowych wynosi:
1) do 80 dni zabiegowych w roku kalendarzowym;
2) częstotliwość, długość cyklu terapeutycznego, ilość zabiegów (do 5 zabiegów dziennie) oraz termin wizyty kontrolnej ustala lekarz kierujący dostosowując te parametry indywidualnie do potrzeb każdego świadczeniobiorcy. Rehabilitacja powinna trwać nie krócej niż jedną godzinę dziennie.


Przedłużenie rehabilitacji w warunkach domowych powyżej 80 dni w roku kalendarzowym możliwe jest po wcześniejszym uzyskaniu pisemnej zgody dyrektora oddziału Funduszu, po przedstawieniu uzasadnienia takiej konieczności przez lekarza kierującego. Pacjent (lub opiekun) potwierdza wykonanie zabiegów każdego dnia własnoręcznym podpisem w karcie zabiegów.
W ramach rehabilitacji w warunkach domowych prowadzona jest również edukacja zdrowotna pacjenta i jego opiekunów obejmująca naukę wykonywania ćwiczeń.
Po zakończeniu procesu usprawniania, lekarz kierujący informuje lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, na którego liście aktywnej znajduje się pacjent, o wynikach leczenia. Kopia informacji zostaje umieszczona w dokumentacji pacjenta.
Skierowanie do rehabilitacji w warunkach domowych wystawia lekarz POZ lub inny lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, specjalista w dziedzinie:


1) rehabilitacji medycznej;
2) balneologii i medycyny fizykalnej;
3) reumatologii;
4) neurologii;
5) neurochirurgii
6) chirurgii ogólnej
7) ortopedii i traumatologii.


Świadczenia udzielane w warunkach ośrodka/ oddziału dziennego
Świadczenia udzielane w warunkach ośrodka/ oddziału dziennej rehabilitacji kierowane są do pacjentów, których stan kliniczny nie pozwala na rehabilitację w warunkach ambulatoryjnych, a pacjent nie wymaga całodobowego nadzoru medycznego. Rehabilitacja prowadzona jest z uwzględnieniem stanu zdrowia pacjenta.  
W przypadku potrzeby przedłużenia rehabilitacji w warunkach ośrodka/ oddziału dziennego, fakt ten musi być odnotowany w dokumentacji medycznej pacjenta. Po zakończeniu cyklu rehabilitacji, lekarz prowadzący ocenia skuteczność prowadzonego usprawniania. Na przedłużenie rehabilitacji w warunkach ośrodka/ oddziału dziennego konieczna jest zgoda dyrektora oddziału Funduszu na uzasadniony medycznie wniosek lekarza kierującego.  Lekarz ośrodka/ oddziału rehabilitacji dziennej, po ocenie stanu zdrowia pacjenta dokonuje kwalifikacji do leczenia rehabilitacyjnego na podstawie skierowania i aktualnej dokumentacji medycznej.


Pacjent korzystający z ośrodka dziennego rehabilitacji ogólnoustrojowej potwierdza realizację każdego osobodnia własnoręcznym podpisem (nie dotyczy dzieci do 18 roku życia).
Rehabilitacja ogólnoustrojowa w ośrodku/ oddziale dziennym to świadczenia polegające na kompleksowej rehabilitacji wielonarządowej ze szczególnym uwzględnieniem rehabilitacji ze wskazań ortopedycznych (po urazach, po zabiegach operacyjnych, w przypadkach schorzeń przewlekłych), neurologicznych, reumatologicznych, onkologicznych, pulmonologicznych. W ramach świadczeń wykonywane są: kompleksowa rehabilitacja/ fizjoterapia, badania diagnostyczne oraz świadczenia towarzyszące.


W ramach osobodnia w rehabilitacji ogólnoustrojowej w ośrodku/ oddziale dziennym udzielane są:
1) porady lekarskie;
2) świadczenia z neuropsychologii, logopedii, psychoterapii;
3) zabiegi fizjoterapeutyczne, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta;
4) indywidualne zajęcia z pacjentem, w zależności od jego stanu zdrowia;
5) zajęcia grupowe (nie więcej niż dziesięciu pacjentów na jednego fizjoterapeutę).


Do rehabilitacji ogólnoustrojowej w ośrodku/ oddziale dziennym kierują lekarze oddziału:
1) urazowo - ortopedycznego;
2) chirurgicznego;
3) neurochirurgicznego;
4) reumatologicznego;
5) chorób wewnętrznych;
6) onkologicznego;
7) urologicznego;
8) rehabilitacji ogólnoustrojowej, neurologicznej, pulmonologicznej;
9) ginekologicznego oraz
10) lekarze poradni rehabilitacyjnej, urazowo-ortopedycznej, neurologicznej, reumatologicznej oraz lekarz POZ - w przypadku zaostrzeń schorzeń przewlekłych.


Czas trwania rehabilitacji ogólnoustrojowej w ośrodku/ oddziale dziennym wynosi od 3 do 6 tygodni, przez 5 dni w tygodniu (nie dotyczy dzieci do 18 roku życia - w tym przypadku lekarz prowadzący decyduje o częstotliwości rehabilitacji), średnio 5 zabiegów dziennie u każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym.
Pacjent przebywa w ośrodku/ oddziale dziennym rehabilitacji ogólnoustrojowej nie krócej niż 3 godziny dziennie.  Świadczeniodawca zobowiązany jest do realizacji świadczeń, dostosowanych do profilu schorzeń pacjentów.


Rehabilitacja dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/ oddziale dziennym realizuje wielospecjalistyczną, kompleksową rehabilitację dzieci zagrożonych nieprawidłowym rozwojem psychomotorycznym (głównie z grupy wysokiego ryzyka ciążowo-porodowego), oraz dzieci o zaburzonym rozwoju psychomotorycznym.
Rehabilitacja dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/ oddziale dziennym polega na zindywidualizowanym uczestnictwie każdego dziecka w rehabilitacji w zależności od jego stanu zdrowia oraz na określeniu liczby, częstotliwości, rodzaju, kolejności wykonywania świadczeń.

 

Do rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/ oddziale dziennym kierują lekarze następujących oddziałów szpitalnych i poradni specjalistycznych:
1) neonatologicznej;
2) rehabilitacyjnej;
3) ortopedii i traumatologii narządu ruchu;
4) neurologicznej;
5) reumatologicznej;
6) chirurgii dziecięcej.


Czas trwania rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku / oddziale dziennym wynosi do 120 osobodni w roku kalendarzowym, z możliwością przedłużenia. Po zakończeniu rehabilitacji, lekarz prowadzący ocenia skuteczność prowadzonej rehabilitacji, odnotowując to w dokumentacji medycznej pacjenta.  Rehabilitację dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/ oddziale dziennym realizuje się:


1) w czasie nie krótszym niż 1 godzina dla dzieci w wieku 0 - 3, w trakcie których wykonuje się średnio dwa świadczenia dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym;
2) w czasie nie krótszym niż 2 godziny dla dzieci w wieku 4 - 7, w trakcie których wykonuje się średnio dwa świadczenia dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym;
3) w czasie nie krótszym niż 3 godzin dla dzieci w wieku 8 - 18 (po przedstawieniu orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz za zgodą dyrektora oddziału Funduszu do 25 roku życia), w trakcie których wykonuje się średnio trzy świadczenia dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym.


Do rehabilitacji dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/ oddziale dziennym kierowane są osoby:
1) z grupy wysokiego ryzyka ciążowo-porodowego;
2) z wrodzonymi wadami rozwojowymi układu nerwowego (np. przepukliny oponowo-rdzeniowe, małogłowie, wrodzone wodogłowie);
3) z chorobami metabolicznymi układu nerwowego;
4) z zaburzeniami koordynacji ruchowej pochodzenia centralnego;
5) z zespołem mikrozaburzeń czynności mózgu (z wyłączeniem zespołów nadpobudliwości psychomotorycznej);
6) z zespołami aberracji chromosomów (np. zespół Downa);
7) z trwałymi dysfunkcjami aparatu ruchu (np. dziecięce porażenie mózgowe, miopatie, zaniki nerwowo - mięśniowe, następstwa chorób urazowych i zapalnych OUN);
8) z zaburzeniami integracji sensorycznej;
9) z nieprawidłowym rozwojem psychomotorycznym o ustalonej lub bez ustalonej etiologii;
10) z wrodzonymi wadami rozwojowymi wielu układów.


Rehabilitacja dzieci z zaburzeniami wieku rozwojowego w ośrodku/ oddziale dziennym obejmuje w szczególności:
1) poradę lekarską;
2) świadczenia z zakresu psychologii, psychoterapii i neuropsychologii;
3) świadczenia z zakresu logopedii;
4) zabiegi z zakresu fizykoterapii;
5) indywidualne zajęcia z pacjentem, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta (m. in. kinezyterapia, masaż, nauka czynności życia codziennego itp.);
6) zajęcia grupowe (nie więcej niż czterech pacjentów na jednego terapeutę).


Rehabilitacja słuchu i mowy w ośrodku/ oddziale dziennym - obejmuje kompleksową i wielospecjalistyczną opiekę diagnostyczno - terapeutyczną nad pacjentami z uszkodzonym słuchem.
Rehabilitacja słuchu i mowy w ośrodku/ oddziale dziennym polega na zindywidualizowanym uczestnictwie każdego pacjenta w rehabilitacji w zależności od jego stanu zdrowia oraz na określeniu liczby, częstotliwości, rodzaju, kolejności wykonywania świadczeń i realizacji zadań.


Do rehabilitacji słuchu i mowy w ośrodku/ oddziale dziennym kierują lekarze poradni specjalistycznych:
1) otolaryngologicznej;
2) otolaryngologii dziecięcej;
3) audiologii i foniatrii.
Czas trwania rehabilitacji mowy i słuchu w ośrodku/ oddziale dziennym wynosi do 120 osobodni w roku kalendarzowym, z możliwością przedłużenia. Po zakończeniu rehabilitacji, lekarz lub terapeuta prowadzący ocenia skuteczność prowadzonej rehabilitacji, odnotowując to w dokumentacji medycznej pacjenta.


Rehabilitacja słuchu i mowy w ośrodku/ oddziale dziennym obejmuje w szczególności:
1) wielospecjalistyczną poradę terapeutyczną (konsylium);
2) świadczenia z zakresu diagnozy i terapii surdologopedycznej i logopedycznej;
3) świadczenia z zakresu treningu słuchowego;
4) świadczenia z zakresu usprawniania psychoruchowego pacjenta;
5) świadczenia z zakresu diagnozy i terapii psychologicznej.
9) Zajęcia są prowadzone indywidualnie lub w grupie (nie więcej niż 4 pacjentów na 1 terapeutę).
10) W przypadku rehabilitacji dzieci świadczeniodawca ściśle współpracuje z rodzicami lub opiekunami dziecka. Współpraca polega na uczestnictwie (w miarę możliwości) w pracy terapeuty z dzieckiem, poradnictwie i instruktażu, co do postępowania rehabilitacyjnego w życiu codziennym pacjenta.

 

Rehabilitacja wzroku w ośrodku/ oddziale dziennym - obejmuje kompleksową i wielospecjalistyczną opiekę diagnostyczno - terapeutyczną nad pacjentami z uszkodzonym wzrokiem.
Rehabilitacja wzroku w ośrodku/ oddziale dziennym polega na zindywidualizowanym uczestnictwie każdego pacjenta w rehabilitacji w zależności od jego stanu zdrowia oraz na określeniu liczby, częstotliwości, rodzaju, kolejności wykonywania świadczeń i realizacji zadań.


Do rehabilitacji wzroku w ośrodku/ oddziale dziennym kierują lekarze poradni :
1) okulistycznej;
2) neurologicznej.


Czas trwania rehabilitacji wzroku w ośrodku /oddziale dziennym wynosi do 120 osobodni w roku kalendarzowym, z możliwością przedłużenia. W przypadku potrzeby przedłużenia rehabilitacji fakt ten musi być udokumentowany medycznie. Zgodę na przedłużenie rehabilitacji wydaje dyrektor oddziału Funduszu. Po zakończeniu rehabilitacji, lekarz lub terapeuta prowadzący ocenia skuteczność prowadzonej rehabilitacji, odnotowując to w dokumentacji medycznej pacjenta.


Rehabilitacja wzroku w ośrodku/ oddziale dziennym obejmuje w szczególności:
1) poradę wielospecjalistyczną (konsylium);
2) świadczenia z zakresu diagnozy i terapii widzenia lub ortoptyki;
3) świadczenia z zakresu usprawniania ruchowego i psychoruchowego;
4) świadczenia z zakresu tyflopedagogiki;
5) świadczenia z zakresu psychologii/psychoterapii;  
6) świadczenia z zakresu terapii zajęciowej.


Zajęcia są prowadzone indywidualnie lub w grupie (nie więcej niż 4 pacjentów na 1 terapeutę). W przypadku rehabilitacji dzieci świadczeniodawca ściśle współpracuje z rodzicami lub opie kunami dziecka. Współpraca polega na uczestnictwie (w miarę możliwości) w pracy terapeuty z dzieckiem, poradnictwie i instruktażu, co do postępowania rehabilitacyjnego w życiu codziennym pacjenta.
 
Rehabilitacja kardiologiczna w ośrodku/oddziale dziennym są to świadczenia udzielane pacjentom po:
1) ostrych zespołach wieńcowych;
2) plastyce naczyń wieńcowych;
3) zabiegach kardiochirurgicznych;
4) zabiegach z zakresu chirurgii naczyniowej;
5) zaostrzeniach niewydolności serca;
6) innych schorzeniach układu krążenia ze wskazaniem do rehabilitacji kardiologicznej warunkach oddziału dziennego - których stan kliniczny nie pozwala na rehabilitację w warunkach ambulatoryjnych, a pacjent nie wymaga całodobowego nadzoru medycznego.


Do rehabilitacji kardiologicznej w ośrodku/oddziale dziennym kieruje lekarz:
1) oddziału kardiologii;
2) oddziału kardiochirurgii;  
 3) oddziału chorób wewnętrznych;
4) poradni kardiologicznej.


Rehabilitacja prowadzona jest w oparciu o indywidualnie dobrany schemat treningowy przygotowany przez lekarza specjalistę kardiologa lub lekarza rehabilitacji medycznej balneologii i medycyny fizykalnej we współpracy z magistrem fizjoterapii. Schemat ustala się na podstawie przeprowadzonego testu wysiłkowego na bieżni ruchomej lub cykloergometrze, wyników innych nieinwazyjnych badań kardiologicznych (EKG metodą Holtera, monitorowanie ciśnienia tętniczego metodą Holtera) oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta.
Rehabilitacja obejmuje, stosowanie ćwiczeń fizycznych o rodzaju, intensywności, czasie trwania i częstotliwości uwzględniającej globalną ocenę ryzyka zdarzeń sercowych oraz wynik badania wysiłkowego. Schemat rehabilitacji obejmuje również fizykoterapię, zajęcia edukacyjne, interwencje psychospołeczne ukierunkowane na profilaktykę chorób układu krążenia, wtórną prewencję i rehabilitację.
Czas trwania rehabilitacji kardiologicznej ustalany jest indywidualnie przez lekarza ośrodka dziennego. Fundusz finansuje nie więcej niż 24 osobodni w ciągu kwartału.

Rehabilitacja pulmonologiczna z wykorzystaniem metod subterraneoterapii w ośrodku/ oddziale dziennym to ogół działań rehabilitacyjnych mający na celu poprawę sprawności funkcjonowania układu oddechowego poprzez:
1) poprawę wentylacji płuc;
2) zapobieganie następstwom chorób układu oddechowego;
3) poprawę mechaniki oddychania w przebiegu przewlekłych chorób układu oddechowego;
4) poprawę sprawności ogólnej funkcjonowania ustroju;
5) wykorzystanie rezerw oddechowych w razie nieodwracalnych zmian w obrębie układu oddechowego;
6) nabycie niezbędnej wiedzy dotyczącej istoty choroby.


Rehabilitacja pulmonologiczna z wykorzystaniem metod subterraneoterapii w ośrodku/ oddziale dziennym prowadzona w warunkach ośrodka dziennego w naturalnych podziemnych komorach solnych ma na celu m. in. wykorzystanie ich specyficznego mikroklimatu.


Do rehabilitacji kierują lekarze poradni:
1) rehabilitacji medycznej;
2) gruźlicy i chorób płuc;
3) alergologii.


Czas trwania rehabilitacji ustalany jest indywidualnie przez lekarza ośrodka dziennego (przynajmniej 6 godziny pobytu pacjenta w ośrodku/ oddziale w ciągu doby, średnio 5 zabiegów dziennie dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym) i nie może być krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 24 dni.


Rehabilitacja ogólnoustrojowa w warunkach stacjonarnych


Świadczenia przeznaczone dla pacjentów, którzy wymagają wszechstronnego postępowania usprawniającego po:
1) urazach;
2) zabiegach operacyjnych;
3) zaostrzeniach chorób przewlekłych - którzy jednocześnie wymagają innych działań terapeutycznych, edukacyjnych, profilaktycznych i diagnostycznych.


Skierowanie na rehabilitację ogólnoustrojową w warunkach stacjonarnych wystawiane jest przez:
1) lekarzy oddziałów urazowo-ortopedycznych, chirurgicznych, neurochirurgicznych, neurologicznych, reumatologicznych, chorób wewnętrznych, onkologicznych; ginekologicznych, urologicznych;
2) w przypadku zaostrzeń chorób przewlekłych - przez lekarza poradni rehabilitacyjnej, urazowo - ortopedycznej, neurologicznej i reumatologicznej.


Do skierowania powinna być dołączona aktualna dokumentacja medyczna (lub kopia) potwierdzająca rozpoznanie.
Lekarz oddziału rehabilitacyjnego po ocenie stanu zdrowia pacjenta dokonuje kwalifikacji na podstawie skierowania i dokumentacji medycznej.Czas trwania rehabilitacji ogólnoustrojowej w warunkach stacjonarnych wynosi od 3 do 6 tygodni, przez 6 dni w tygodniu w cyklach przed i popołudniowych, średnio 5 zabiegów dziennie dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym.


Rehabilitacja neurologiczna w warunkach stacjonarnych


Świadczenia rehabilitacji neurologicznej w warunkach stacjonarnych przeznaczone są dla pacjentów ze schorzeniami neurologicznymi wszystkich grup wiekowych, którzy ze względu na kontynuację leczenia wymagają stosowania kompleksowych czynności rehabilitacyjnych oraz całodobowego nadzoru medycznego.
Kwalifikację pacjentów do rehabilitacji neurologicznej w warunkach stacjonarnych przeprowadza się na podstawie oceny stanu zdrowia pacjenta, dysfunkcji układu nerwowego i oceny stopnia inwalidztwa na podstawie zmodyfikowanej skali Rankina stanowiącej załącznik nr 5 do zarządzenia (ocena wg skali Rankina nie dotyczy kwalifikacji dzieci do 18 roku życia).
Rehabilitacja neurologiczna prowadzona jest w warunkach oddziału szpitalnego z dostępem do stanowiska intensywnego nadzoru medycznego.


Rehabilitacja neurologiczna prowadzona jest w ramach:

a) rehabilitacji neurologicznej wczesnej,
b) rehabilitacji neurologicznej wtórnej
c) rehabilitacji neurologicznej ciężkich uszkodzeń OUN pod warunkiem spełnienia wymaganych warunków.

Lekarz oddziału rehabilitacji neurologicznej, przy przyjęciu kwalifikuje pacjenta na podstawie skierowania i badania lekarskiego do jednego z typów rehabilitacji neurologicznej.


Rehabilitacja neurologiczna wczesna w warunkach stacjonarnych to udzielanie świadczeń w oddziale rehabilitacji neurologicznej do 3 miesięcy od wystąpienia ostrego incydentu mózgowego lub urazu ośrodkowego układu nerwowego (OUN) lub wykonanego zabiegu na OUN.

 

Skierowanie na rehabilitację neurologiczną wczesną wystawiane jest przez:
1) lekarza oddziału neurologicznego lub neurochirurgicznego, urazowo-ortopedycznego, wewnętrznego;
2) w przypadkach medycznie uzasadnionych (z wyłączeniem ciężkich uszkodzeń OUN) - lekarza poradni neurologicznej lub poradni rehabilitacyjnej.


Przyjęcie do oddziału realizującego rehabilitację neurologiczną wczesną następuje w drodze uzgodnień między lekarzem wymienionym w ust. 2, a lekarzem tego oddziału (nie dotyczy dzieci do 18 roku życia).  
Lekarz oddziału rehabilitacji neurologicznej po ocenie stanu zdrowia pacjenta dokonuje kwalifikacji na podstawie skierowania. Od chwili zakwalifikowania pacjenta do rehabilitacji w oddziale rehabilitacji neurologicznej do chwili przyjęcia pacjenta do oddziału nie powinno upłynąć więcej niż 21 dni.  Czas trwania rehabilitacji neurologicznej wczesnej w warunkach stacjonarnych wynosi od 3 do 9 tygodni, przez 6 dni w tygodniu w cyklach przed i popołudniowych, średnio 5 zabiegów dziennie dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym.


Przedłużenie rehabilitacji neurologicznej wczesnej może być kontynuowane jako rehabilitacja neurologiczna wtórna.  
Kontynuacja rehabilitacji o ile wymaga przeniesienia pacjenta między oddziałami, następuje w drodze uzgodnień pomiędzy lekarzem oddziału prowadzącego rehabilitację neurologiczną wczesną, a lekarzem oddziału prowadzącego rehabilitację neurologiczną wtórną.
Rehabilitacja neurologiczna ciężkich uszkodzeń UON (w tym paraplegii i tetraplegii) w warunkach stacjonarnych to świadczenia udzielane w oddziale rehabilitacji neurologicznej dla pacjentów z 5 stopniem wg zmodyfikowanej skali Rankina (nie dotyczy dzieci do 18 roku życia).  
Skierowanie na rehabilitację neurologiczną ciężkich uszkodzeń OUN wystawiane jest w przypadku dzieci do 18 roku życia również przez lekarza specjalistę: neurologii, neurochirurgii, ortopedii i traumatologii narządu ruchu, rehabilitacji medycznej.

Przyjęcie do oddziału rehabilitacji neurologicznej dla pacjentów z ciężkim uszkodzeniem OUN nie wymaga uzgodnień między lekarzem kierującym a lekarzem tego oddziału w przypadku dzieci do 18 roku życia.
Po zakwalifikowaniu do rehabilitacji neurologicznej ciężkich uszkodzeń OUN pacjent powinien zostać przyjęty do oddziału rehabilitacji neurologicznej bezpośrednio z oddziału kierującego (nie dotyczy dzieci do 18 roku życia).
Czas trwania rehabilitacji neurologicznej ciężkich uszkodzeń OUN w warunkach stacjonarnych wynosi od 6 do 16 tygodni (w przypadku dzieci do 18 roku życia do 24 tygodni), przez 6 dni w tygodniu w cyklach przed i popołudniowych, średnio 5 zabiegów dziennie dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym
Przedłużenie rehabilitacji może być kontynuowane jako rehabilitacja neurologiczna wtórna. Kontynuacja rehabilitacji, o której mowa w ust. 6, o ile wymaga przeniesienia pacjenta między oddziałami, następuje w drodze uzgodnień pomiędzy lekarzem oddziału prowadzącego rehabilitację neurologiczną ciężkich uszkodzeń OUN, a lekarzem oddziału prowadzącego rehabilitację neurologiczną wtórną.


Rehabilitacja neurologiczna wtórna to udzielanie świadczeń w oddziale rehabilitacji neurologicznej pacjentom, którzy nie kwalifikują się do rehabilitacji neurologicznej wczesnej oraz ciężkich uszkodzeń OUN, a stan ich zdrowia wymaga/ kwalifikuje do rehabilitacji neurologicznej.  
Lekarz oddziału rehabilitacji neurologicznej po ocenie stanu zdrowia pacjenta dokonuje kwalifikacji na podstawie skierowania.
Czas trwania rehabilitacji neurologicznej wtórnej w warunkach stacjonarnych wynosi od 3 do 6 tygodni, przez 6 dni w tygodniu w cyklach przed i popołudniowych, średnio 5 zabiegów dziennie dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym - w uzasadnionych przypadkach z uwagi na szybką poprawę stanu zdrowia pacjenta okres ten może być skrócony.  

Rehabilitacja pulmonologiczna w warunkach stacjonarnych

Świadczenia rehabilitacji pulmonologicznej w warunkach stacjonarnych udzielane są pacjentom wymagającym stosowania kompleksowych czynności rehabilitacyjnych w oddziale rehabilitacji pulmonologicznej w procesie leczenia powikłanych lub przedłużających się chorób płuc.

Do oddziału rehabilitacji pulmonologicznej skierowanie wystawia lekarz oddziału:
1) pulmonologicznego;
2) torakochirurgicznego;
3) kardiologicznego;
4) laryngologicznego;
5) chorób wewnętrznych;
6) alergologicznego;
7) pediatrycznego - w przypadku rehabilitacji pulmonologicznej wieku rozwojowego;
8) lekarz poradni chorób płuc lekarz poradni rehabilitacyjnej lub lekarz poradni alergologicznej.

 

Lekarz oddziału rehabilitacji pulmonologicznej po ocenie stanu zdrowia pacjenta dokonuje kwalifikacji na podstawie skierowania, wystawianego przez lekarza.

 

Czas trwania rehabilitacji pulmonologicznej w warunkach stacjonarnych wynosi - do 3 tygodni, przez 6 dni w tygodniu w cyklach przed i popołudniowych, średnio 5 zabiegów dziennie dla każdego pacjenta w okresie sprawozdawczym.


Do rehabilitacji pulmonologicznej w warunkach stacjonarnych kierowani są pacjenci cierpiący na:
1) przewlekłe nieżyty oskrzeli, zanikowe, śluzowe, śluzowo-ropne, po przebytych zaostrzeniach z zaburzeniami wentylacji;
2) rozedmę i pylicę płuc z towarzyszącym nieżytem oskrzeli;
3) POChP,
4) przewlekłe śródmiąższowe choroby płuc z zaburzeniami wentylacji;
5) astmę oskrzelową, po zaostrzeniach;
6) rozstrzenie oskrzeli;
7) mukowiscydozę;
8) stany po przebytym odoskrzelowym zapaleniu płuc (do 3 tygodni od zakończenia leczenia);
9) stany po przebytym wysiękowym zapaleniu opłucnej (do 3 tygodni od zakończenia leczenia);
10) stany przed i pooperacyjne w obrębie dróg oddechowych.

 

Do rehabilitacji pulmonologicznej wieku rozwojowego w warunkach stacjonarnych kierowani są pacjenci cierpiący na:
1) nawracające zapalenia oskrzeli;
2) stany po zapaleniu płuc (do 3 tygodni od zakończenia leczenia);
3) stany po przebytym RDS;
4) astmę oskrzelową;
5) mukowiscydozę;
6) wrodzone wady układu oddechowego;
7) stany po aspiracji ciała obcego;
8) stany po zabiegach torakochirurgicznych;
9) zespoły zatokowo-oskrzelowe;
10) rozstrzenie oskrzeli z towarzyszącym nieżytem;
11) wszelkie nawracające schorzenia dróg oddechowych towarzyszące innym przewlekłym chorobom, takim jak: epilepsja i inne schorzenia neurologiczne lub zespoły złego wchłaniania;
12) wrodzone wady serca, wady postawy, itp.


Przeciwwskazania do rehabilitacji pulmonologicznej w warunkach stacjonarnych oraz w rehabilitacji pulmonologicznej wieku rozwojowego w warunkach stacjonarnych stanowią:
1) choroby układu oddechowego z objawami niewydolności krążenia i zaawansowanej niewydolności oddechowej;
2) choroby przewlekłe w okresie zaostrzeń;
3) ostre stany chorobowe;
4) choroby nowotworowe;
5) gruźlica płuc;
6) zaawansowana pylica;
7) promienica płuc;
8) astma oskrzelowa wymagająca hospitalizacji;
9) rozstrzenie oskrzeli z obfitą wydzieliną i towarzyszącym zapaleniem;
10) stany przebiegające z krwiopluciem i po niedawno przebytych krwotokach.


Rehabilitacja pulmonologiczna prowadzona jest w warunkach oddziału szpitalnego z dostępem do stanowiska intensywnego nadzoru medycznego w lokalizacji.

 

Rehabilitacja kardiologiczna w warunkach stacjonarnych


Świadczenia rehabilitacji kardiologicznej w warunkach stacjonarnych udzielane są pacjentom z wysokim poziomem ryzyka lub powikłanym przebiegiem leczenia po:
1) ostrych zespołach wieńcowych (stany wczesne) - do 4 tygodni (w przypadku powikłań do 6 tygodni po zdarzeniu);
2) zabiegach kardiochirurgicznych - do 6 tygodni (w przypadku powikłań do 8 tygodni od zabiegu);
3) innych schorzeniach układu krążenia ze wskazaniem do rehabilitacji kardiologicznej warunkach stacjonarnych - do 4 tygodni (w przypadku powikłań do 6 tygodni po zdarzeniu lub po zaostrzeniu niewydolności serca).

Do oddziału rehabilitacji kardiologicznej w ramach kontynuacji leczenia skierowanie wystawia lekarz oddziału:
1) kardiologicznego;
2) kardiochirurgicznego;
3) chorób wewnętrznych;
4) pediatrycznego;
5) lekarz poradni kardiologicznej lub lekarz poradni rehabilitacyjnej.


Przyjęcie chorego powinno nastąpić, w stanie bez powikłań pooperacyjnych lub po ich ustąpieniu. Przyjęcie do oddziału rehabilitacji kardiologicznej następuje w drodze uzgodnień między lekarzem oddziału szpitalnego a lekarzem kierującym.
Czas trwania rehabilitacji kardiologicznej w warunkach stacjonarnych wynosi:


1) w przypadku zawału serca, operacji kardiochirurgicznej oraz niewydolności serca - do 4 tygodni;
2) w przypadku koronaroplastyki, ostrego incydentu wieńcowego bez wykonania koronaroplastyki, operacji kardiochirurgicznej bez wykonania sternotomii- do 2 tygodni
-usprawnianie przez 6 dni w tygodniu, obejmujące ćwiczenia fizyczne o rodzaju, intensywności, czasie trwania i częstotliwości uwzględniającej globalną ocenę ryzyka zdarzeń sercowych oraz wynik badania wysiłkowego. Schemat rehabilitacji obejmuje również fizykoterapię, zajęcia edukacyjne, interwencje psychospołeczne ukierunkowane na profilaktykę chorób układu krążenia, wtórną prewencję i rehabilitację.
Rehabilitacja kardiologiczna prowadzona jest w warunkach oddziału szpitalnego z dostępem do stanowiska intensywnego nadzoru medycznego.


 
LECZENIE PSYCHIATRYCZNE I UZALEŻNIEŃ

 

Poradnia Zdrowia Psychicznego

1. Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje: porady lekarza psychiatry, porady i diagnozę psychologiczną, sesje psychoterapeutyczne dla pacjentów ubezpieczonych w NFZ. Świadczenia z zakresu psychoanalizy nie są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
2. Psychiatra udziela porad bez skierowania.
3. Skierowanie jest wymagane od lekarza ubezpieczenia zdrowotnego do psychologa, psychoterapeuty, nie jest wymagane do psychiatry.
4. Pacjent obłożnie chory ma prawo do bezpłatnych wizyt domowych lekarza psychiatry, psychologa
i pielęgniarki.
5. W uzasadnionych sytuacjach pacjent ma prawo do bezpłatnego transportu sanitarnego.
6. Za świadczenia udzielane na podstawie umowy z NFZ świadczeniodawca nie może pobierać od ubezpieczonego żadnych dodatkowych opłat, chyba że taka odpłatność przewidziana jest odrębnymi przepisami.
7. W przypadku, gdy pacjent wymaga wykonania badań diagnostycznych w związku z leczeniem psychiatrycznym, skierowanie wydaje i koszty badań pokrywa lekarz psychiatra lub jednostka kierująca.

 

Poradnia Leczenia Uzależnień

1. Świadczenia w Poradni Leczenia Uzależnień udzielane są bez skierowania, tzn. pacjent i jego rodzina uzyska pomoc bez skierowania.
2. Leczenie pacjentów bez zgody odbywa się na podstawie skierowania z Gminnej Komisji ds. rozwiązywania problemów alkoholowych lub na podstawie postanowienia sądu.
3. Leczenie stacjonarne pacjentów uzależnionych nie objętych ubezpieczeniem w NFZ, finansowane jest przez Ministerstwo Zdrowia.
4. W ramach ubezpieczenia w NFZ pacjent ma prawo do porad lekarskich, terapii prowadzonej przez specjalistę terapii uzależnień, psychologa lub instruktora terapii uzależnień.

 

Lecznictwo Szpitalne

1. Pacjenci kierowani są na leczenie stacjonarne przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego, gabinety prywatne i postanowieniem sądu.
2. Leczenie psychiatryczne w całości jest finansowane przez NFZ.
3. Świadczenia dla pacjentów chorych psychicznie, a nieubezpieczonych w NFZ, finansowane są przez Ministerstwo Zdrowia.
4. W ramach świadczeń udzielanych w warunkach stacjonarnych świadczeniodawca zobowiązany jest zapewnić ubezpieczonym bezpłatne niezbędne badania diagnostyczne, leki i wyroby medyczne oraz środki pomocnicze.
5. Świadczeniodawcę obowiązuje zakaz wystawiania ubezpieczonemu w trakcie hospitalizacji recept na leki, preparaty diagnostyczne, wyroby medyczne do realizacji w aptekach ogólnodostępnych.

 

OPIEKA DŁUGOTERMINOWA
 

W zakresie opieki długoterminowej, w ramach ubezpieczenia zdrowotnego w NFZ pacjent może korzystać z :

- opieki pielęgnacyjno-opiekuńczej;

- opieki paliatywno-hospicyjnej.


Opieka pielęgnacyjno-opiekuńcza
Świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze przeznaczone są dla osób obłożnie i przewlekle chorych niewymagających hospitalizacji, u których występują istotne deficyty w samoopiece i którzy wymagają całodobowej, profesjonalnej, intensywnej opieki i pielęgnacji oraz kontynuacji leczenia.

 

Świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze są realizowane w:

 

– w warunkach stacjonarnych:

1)     oddziałach dla przewlekle chorych;
2)     zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych;
3)     zakładach opiekuńczo-leczniczych.

Do stacjonarnych zakładów długoterminowej opieki zdrowotnej nie mogą być przyjmowane osoby kwalifikujące się do domów pomocy społecznej, lub u których podstawowym wskazaniem do objęcia opieką jest trudna sytuacja socjalna albo zaawansowana choroba nowotworowa.
 
– w warunkach domowych:
1)     w zespołach długoterminowej opieki domowej;
2)     w ramach pielęgniarskiej opieki długoterminowej.

W oddziale dla przewlekle chorych udzielane są całodobowe świadczenia zdrowotne obejmujące swoim zakresem kontynuację leczenia, pielęgnację i rehabilitację osób po przebytym leczeniu w oddziałach opieki krótkoterminowej. W oddziale dla przewlekle chorych pacjent może przebywać do 45 dni. W przypadku przewidywanej konieczności kontynuacji opieki długoterminowej, świadczeniodawca zobowiązany jest przed upływem 45 dni, do podjęcia działań w celu umieszczenia pacjenta w zakładzie opiekuńczo-leczniczym bądź pielęgnacyjno-opiekuńczym.

Oddziały dla przewlekle chorych będą realizować świadczenia do  31.12.2008 roku.

 

Stacjonarna opieka długoterminowa realizowana jest także w ramach  zakładów opiekuńczo-leczniczych (ZOL)zakładów  pielęgnacyjno–opiekuńczych (ZPO). Zadaniem zakładów jest objęcie całodobową pielęgnacją i kontynuacją leczenia osób przewlekle chorych oraz osób, które przebyły leczenie szpitalne i mają ukończony proces diagnozowania, leczenia operacyjnego lub intensywnego leczenia zachowawczego a nie wymagają już dalszej hospitalizacji. Jednak ze względu na stan zdrowia, stopień niepełnosprawności, brak możliwości samodzielnego funkcjonowania w środowisku domowym są niezdolne do samoopieki oraz wymagają kontroli lekarskiej, profesjonalnej pielęgnacji i rehabilitacji oraz zapewnienia opieki pielęgniarskiej.

 

Do zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego lub opiekuńczo-leczniczego o profilu ogólnym może zostać przyjęty pacjent z rozpoznaniem choroby przewlekłej, wymagający całodobowych świadczeń pielęgnacyjnych, który w ocenie skali Barthel uzyskał 40 punktów lub mniej. Do w/w zakładów nie może być przyjęty pacjent w ostrej fazie choroby psychicznej, uzależniony od alkoholu lub środków psychoaktywnych oraz w schyłkowym okresie życia w przebiegu choroby nowotworowej. W przypadku chorych z rozpoznaną chorobą psychiczną niezbędne jest przedstawienie zaświadczenia wydanego przez lekarza specjalistę psychiatrę o braku przeciwwskazań do pobytu w zakładach o profilu ogólnym.

 

Podstawowy pakiet świadczeń, udzielanych w stacjonarnych zakładach długoterminowej opieki zdrowotnej obejmuje:

1) świadczenia lekarskie;

2) świadczenia pielęgniarskie;

3) rehabilitację ogólną w podstawowym zakresie, celem zmniejszenia skutków upośledzenia ruchowego oraz usprawnienia ruchowego;

4) świadczenia psychologa;

5) terapię zajęciową;

6) leczenie farmakologiczne;

7) leczenie dietetyczne;

8) zaopatrzenie w środki pomocnicze i ortopedyczne (zgodnie  z zarządzeniem Prezesa NFZ);

9) zapewnienie podstawowych badań diagnostycznych zleconych przez lekarza zakładu;

10) zapewnienie transportu sanitarnego w dniu wypisu z zakładu lub w dniu skierowania pacjenta do szpitala lub na konsultację z wyłączeniem stanów nagłych;

11) edukację zdrowotną polegającą na przygotowaniu rekonwalescenta i jego rodziny (opiekuna) do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych (jeżeli dotyczy).


Sposób i tryb kierowania osób do zakładów pielęgnacyjno - opiekuńczych i opiekuńczo - leczniczych oraz zasady ustalania odpłatności za pobyt w zakładach: publicznych oraz niepublicznych, realizujących na podstawie odrębnych umów zadania zakładów publicznych, określa rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 grudnia 1998 r. w sprawie sposobu i trybu kierowania osób do zakładów opiekuńczo – leczniczych i pielęgnacyjno – opiekuńczych oraz szczegółowych zasad ustalania odpłatności za pobyt w tych zakładach (Dz. U. Nr 166, poz. 1265) oraz karta kwalifikacji pacjenta do udzielania świadczeń w ZOL/ZPO. Decyzję o przyjęciu do zakładu pielęgnacyjno - opiekuńczego i opiekuńczo - leczniczego prowadzonego w formie niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej, podejmuje kierownik zakładu w porozumieniu z lekarzem zakładu. 

Świadczenia zespołu długoterminowej opieki domowej dla pacjentów wentylowanych mechanicznie, świadczenia zespołu długoterminowej opieki domowej dla dzieci wentylowanych mechanicznie. Jest to opieka nad obłożnie chorymi z niewydolnością oddechową, wymagający stosowania inwazyjnej – prowadzonej przez rurkę tracheostomijną bądź  nieinwazyjnej – prowadzonej przez różnorodne ustniki, maski, kaski ciągłej lub okresowej terapii oddechowej przy pomocy respiratora, niewymagających hospitalizacji w oddziałach intensywnej terapii lub pobytu w zakładach opieki całodobowej, jednak wymagających stałego specjalistycznego nadzoru lekarza, profesjonalnej pielęgnacji i rehabilitacji. W/w opieką mogą być objęci pacjenci po wyrażeniu  świadomej zgody na ten typ leczenia, a w przypadku dzieci zgodę wyrażają opiekunowie prawni.Jednym z warunków objęcia tych pacjentów opieką domową jest posiadanie odpowiednich warunków domowych  i przeszkolenie rodziny w zakresie obsługi aparatury medycznej i udzielania pierwszej pomocy.

Podstawą do objęcia opieką jest skierowanie lekarza prowadzącego pacjenta w oddziale szpitalnym, do którego należy dołączyć: kartę informacyjną leczenia szpitalnego, wyniki badań, kwalifikacje lekarza specjalisty anestezjologii i intensywnej terapii.

 

Pakiet świadczeń dla pacjentów wentylowanych mechanicznie obejmuje

  1. świadczenia lekarskie, pielęgniarskie i rehabilitacyjne;
  2. zapewnienie realizacji  badań diagnostycznych umożliwiających właściwą terapię oddechową w warunkach domowych, w tym:

-  pełny zakres badań obrazowych w tym: RTG, USG;

-  badanie potencjałów wywołanych;

-  badania równowagi kwasowo-zasadowej krwi w pełnym zakresie.

 
Świadczenia w ramach pielęgniarskiej opieki długoterminowej
Pielęgniarska opieka długoterminowa jest to opieka nad przewlekle chorymi przebywającymi w domu, którzy nie wymagają hospitalizacji w oddziałach lecznictwa stacjonarnego, a ze względu na istniejące problemy zdrowotne wymagają systematycznej, intensywnej opieki pielęgniarskiej udzielanej w warunkach domowych i realizowanej we współpracy z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej, do którego zadeklarowany jest świadczeniobiorca. Pielęgniarka opieki długoterminowej działa na obszarze o promieniu do 30 km.

Świadczeniami zespołu długoterminowej opieki domowej mogą być objęci pacjenci, dla których spełnione są jednocześnie następujące warunki:

- zakończone i udokumentowane zostało u nich leczenie przyczynowe;

- są w pełni zdiagnozowani (mają wykonane wszelkie niezbędne badania diagnostyczne, uzasadniające rozpoznanie i potwierdzające niemożność stosowania innej formy terapii niż ciągła wentylacja).

 

Do pielęgniarskiej opieki długoterminowej mogą być zakwalifikowani pacjenci przewlekle chorzy, niezdolni do samoopieki, którzy w ocenie skali Barthel uzyskali od 0 do 40 punktów i wymagają bezwzględnie realizacji przynajmniej jednego z wymienionych świadczeń pielęgniarskich przez okres powyżej 2 tygodni:

  1. kroplowego wlewu dożylnego wynikającego ze stałego zlecenia lekarskiego związanego z prowadzonym procesem leczenia;
  2. wykonywania zabiegów pielęgnacyjno-leczniczych w stomiach, przetokach, odleżynach, troficznych owrzodzeniach podudzi i trudno gojących się ranach;
  3. karmienia przez zgłębnik i przez przetokę;
  4. płukania pęcherza moczowego;
  5. pielęgnacji w związku z założoną rurką tracheotomijną;
  6. zakładania i usuwania cewnika (stałe zlecenie lekarskie).

Pielęgniarska opieka długoterminowa nie może być realizowana dla chorych:

  1. objętych opieką przez hospicjum domowe;
  2. objętych opieką przez inne stacjonarne zakłady opieki długoterminowejl;
  3. objętych opieką przez zespół długoterminowej opieki domowej dla pacjentów/dzieci wentylowanych mechanicznie;
  4. w ostrej fazie choroby psychicznej;
  5. objętych przez pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej na podstawie zgłoszenia, świadczeniem ,,pielęgniarskiej opieki środowiskowej w POZ.

 

Dokumentacją wymaganą do objęcia chorego pielęgniarską opieką długoterminową jest skierowanie, wystawione przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego oraz kwalifikacja pielęgniarki opieki długoterminowej.

Okres objęcia chorego pielęgniarską opieką długoterminową jest uzależniony od stanu zdrowia pacjenta. Ocena jego stanu samoobsługi odbywa się co 6 miesięcy . W przypadku gdy pacjent uzyskał więcej niż 40 punktów wg zmodyfikowanej skali Barthel, Fundusz nie finansuje dalszego objęcia pielęgniarską opieką długoterminową.

 

 

Celem pielęgniarskiej opieki długoterminowej jest:

- zapewnienie chorym świadczeń pielęgniarskich w warunkach domowych;

- przygotowanie chorego (i jego rodziny) do samoopieki i samopielęgnacji,     w tym kształtowanie umiejętności w zakresie radzenia sobie z niepełnosprawnością.

 

 

Do  zadań pielęgniarskiej opieki długoterminowej należy:

- realizacja świadczeń pielęgnacyjnych zgodnie z procesem pielęgnowania;

- pomoc w rozwiązywaniu problemów zdrowotnych związanych  z samodzielnym funkcjonowaniem w środowisku domowym;

- edukacja zdrowotna osób objętych opieką oraz członków ich rodzin;

- pomoc w pozyskiwaniu sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego, niezbędnego do właściwej pielęgnacji i rehabilitacji chorego w domu.

 

Opieka paliatywno-hopicyjna
Świadczenia opieki paliatywno-hospicyjnej to wszechstronna, całościowa opieka nad pacjentami chorującymi na  nieuleczalne, niepoddające się leczeniu przyczynowemu, postępujące choroby. Opieka ta sprawowana jest nad pacjentem w schyłkowym okresie życia i ma na celu zapobieganie i uśmierzanie bólu oraz innych objawów somatycznych, łagodzenie cierpień psychicznych, duchowych i socjalnych. Świadczenia opieki paliatywno - hospicyjnej obejmują również wspomaganie rodziny chorych w czasie trwania choroby jak i w okresie osierocenia, po śmierci chorego.
Świadczenia w opiece paliatywno-hospicyjnej realizowane są w/przez:
- oddziałach medycyny paliatywnej;
- hospicjum stacjonarnym;
- hospicjum domowym;
- poradni medycyny paliatywnej.

 

Świadczenia w opiece paliatywno - hospicyjnej udzielane są w warunkach:
- stacjonarnych - oddział medycyny paliatywnej oraz hospicjum stacjonarne;
- domowych (hospicjum domowe dla dorosłych i dla dzieci);
- ambulatoryjnych - poradnia medycyny paliatywnej (opieka sprawowana jest wobec chorych, którzy mogą przybyć do poradni lub, ze względu na ograniczoną możliwość poruszania się, ale stabilny stan ogólny, wymagają wizyt domowych).

 

Wykaz świadczeń udzielanych w opiece paliatywno - hospicyjnej obejmuje w szczególności:
1) całodobową dostępność do świadczeń przez 7 dni w tygodniu (także w święta) - w warunkach stacjonarnych i domowych;
2) całodobową opiekę medyczną - w warunkach stacjonarnych;
3) pełne zabezpieczenie w leki w warunkach stacjonarnych;
4) leczenie bólu zgodnie z obowiązującymi wytycznymi;
5) świadczenia pielęgniarskie;
6) zapobieganie powikłaniom;
7) rehabilitacja zgodnie ze zleceniem lekarza hospicjum;
8) zapewnienie specjalistycznych konsultacji medycznych zleconych przez lekarza hospicjum;
9) kierowanie na specjalistyczne konsultacje medyczne w poradni medycyny paliatywnej;
10) zapewnienie realizacji zleconych badań;
11) zapewnienie zleconego transportu;
12) zaspokojenie potrzeb psychicznych;
13) pomoc w rozwiązywaniu problemów społecznych;
14) zaspokajanie potrzeb duchowych.

 

W celu objęcia pacjenta opieką paliatywną konieczne jest:
- skierowanie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego;
- zgoda pacjenta lub jego rodziny na objęcie opieką paliatywno-hospicyjną wyrażona na piśmie; w przypadku dzieci, przez rodziców/opiekunów prawnych, a po 16 roku życia także przez chore dziecko;
wskazanie medyczne, które określa lekarz ubezpieczenia zdrowotnego.

 

Każdy pacjent w schyłkowym okresie życia, skierowany do udzielania świadczeń w warunkach stacjonarnych, musi być objęty opieką lub należy mu wskazać innego świadczeniodawcę, właściwego ze względu na jego stan zdrowia lub miejsce zamieszkania.

 

STOMATOLOGIA


W świetle ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210, poz. 2135) świadczeniobiorca ma prawo do świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane. Wykaz gwarantowanych świadczeń stomatologicznych oraz materiałów zawiera załącznik nr 1 i n r 2 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 listopada 2004 r. (Dz. U. nr 261, poz. 2601).


Dzieci i młodzież do ukończenia 18 roku życia oraz kobiety w ciąży i w okresie połogu, maja prawo do bezpłatnych dodatkowych świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty i materiałów stomatologicznych. Wykaz tych świadczeń zawierają załączniki nr 3, 4, 5 i 6 do ww. rozporządzenia.
Dokumentem potwierdzającym uprawnienia do podstawowych świadczeń zdrowotnych jest dowód ubezpieczenia, a w przypadku dodatkowych świadczeń dla kobiet w ciąży - karta przebiegu ciąży, kobiet w okresie połogu - skrócony odpis aktu urodzenia dziecka.


Świadczenia stomatologiczne udzielane są bez skierowania. Ubezpieczony ma prawo wyboru lekarza stomatologa spośród lekarzy mających podpisaną umowę o udzielanie świadczeń stomatologicznych z Narodowym Funduszem Zdrowia.
W ramach pełnego etatu lekarz stomatolog ma być dostępny dla pacjenta od poniedziałku do piątku, w tym co najmniej 2 razy w tygodniu do godziny 18.00. W przypadku stomatologicznej pomocy doraźnej świadczenia wykonywane są od poniedziałku do piątku w godz. od 19.00 do 7.00 rano dnia następnego, natomiast w soboty, dni świąteczne i inne dni ustawowo wolne od pracy całodobowo.

 

Świadczenia ponadstandardowe udzielane są na koszt ubezpieczonego, co pacjent przyjmuje do wiadomości - wyraża zgodę i poświadcza każdorazowo własnoręcznym podpisem w karcie historii choroby. W ramach leczenia stomatologicznego wyróżnia się następujące zakresy świadczeń zdrowotnych:
1. Śiadczenia ogólnostomatologiczne dla dzieci i młodzieży do 18 roku życia;


2. Świadczenia ogólnostomatologiczne;

Pacjentowi przysługuje leczenie protetyczne z zastosowaniem ruchomych częściowych (jeżeli brakuje w jednym łuku zębowym co najmniej 5 zębów) i całkowitych protez akrylowych w szczęce i żuchwie raz na 5 lat. Naprawa protezy częściowej i całkowitej w szczęce i żuchwie przysługuje raz na 2 lata. Pacjent w specjalnym oświadczeniu poświadcza, iż w ciągu ostatnich 5 lat nie korzystał z uzupełnienia protetycznego albo że w ciągu ostatnich 2 lat nie dokonywał napraw protez w ramach ubezpieczenia zdrowotnego.


3. Świadczenia  chirurgii stomatologicznej i periodontologii;


4. Świadczenia  ortodoncji;

Dzieciom do ukończenia 12. roku życia przysługuje aparat do zdejmowania (ruchomy) jedno- i dwuszczękowy oraz naprawa aparatu raz w roku kalendarzowym do ukończenia 13 roku życia. Nie przysługuje wymiana i naprawa aparatu ortodontycznego uszkodzonego z powodu nieprawidłowego użytkowania.


5. Świadczenia protetyki stomatologicznej;


6. Świadczenia specjalistyczne w protetyce stomatologicznej osób po chirurgicznym leczeniu nowotworów w obrębie twarzoczaszki;


7. Świadczenia ogólnostomatologiczne udzielane w  znieczuleniu ogólnym;

Celem leczenia osób upośledzonych umysłowo w znieczuleniu ogólnym jest wykonanie całkowitej sanacji jamy ustnej.


8. Świadczenia stomatologicznej pomocy doraźnej.


Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu gwarantowanych świadczeń lekarza dentysty.i materiałów stomatologicznych oraz rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienia do tych świadczeń gwarantuje kompozytowe materiały światłoutwradzalne do wypełnień dzieciom i młodzieży wszystkich ubytków w zębach siecznych i kłach w szczęce i żuchwie. Od dnia 28 maja 2008 r. nie można więc pobierać dopłat do wypełnień światłoutwardzalnych przy wypełnianiu ubytków u dzieci i młodzieży w zębach jak wyżej.

 

RATOWNICTWO MEDYCZNE

 

Świadczenia zdrowotne w zakresie pogotowia ratunkowego polegają na zapewnieniu dobowej gotowości zespołu wyjazdowego określonego typu (zespoły wyjazdowe wypadkowe "W" i reanimacyjne "R") do realizowania wezwań i udzielania świadczeń zdrowotnych w razie wypadku, urazu, nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia powodujących zagrożenie życia.
Zapewnienie dobowej gotowości oznacza stworzenie odpowiednich warunków organizacyjno-technicznych umożliwiających jak najszybsze udzielenie świadczeń zdrowotnych możliwe dzięki odpowiedniemu wyposażeniu pojazdu w sprzęt i aparaturę, wykwalifikowany skład zespołu posiadającego kompletny zestaw leków i środków medycznych określonych w standardzie.
Świadczenia te udzielane są w trybie nagłym, bez skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego w sytuacjach omówionych powyżej.

 

LECZENIE W UNII EUROPEJSKIEJ

 

Jako, że z dniem 1 maja 2004 r. Polska stała się członkiem Unii Europejskiej, to osoby ubezpieczone na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. nr 210, poz. 2135) mają prawo do opieki medycznej w krajach UE, EOG i w Szwajcarii. Jednakże należy zaznaczyć, że każde państwo członkowskie ma własne zasady udzielania świadczeń zdrowotnych, dlatego też ubezpieczony uzyska świadczenia na zasadach ustawodawstwa kraju, w którym przebywa. Wyjeżdżając do jednego z krajów Unii warto zgłosić się do Funduszu po odpowiedni dokument – Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ) potwierdzającą prawo do świadczeń zdrowotnych. Szczegółowe informacje są zamieszczone na stronie internetowej NFZ.

 

LECZENIE UZDROWISKOWE

Leczenie uzdrowiskowe przysługuje ubezpieczonym na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego - lekarza rodzinnego lub  lekarza specjalisty ambulatoryjnego lub szpitalnego, która ma podpisaną umowę z NFZ.
Mając na uwadze zalecenia specjalistów w dziedzinie balneoklimatologii i medycyny fizykalnej oraz stosowne rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia leczenie uzdrowiskowe nie powinno być powtarzane wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od poprzedniego.

 

Kto może starać się o skierowanie na leczenie uzdrowiskowe?
Wystawiając skierowanie lekarz kieruje się przede wszystkim:
- aktualnym stanem zdrowia;
- brakiem przeciwwskazań do leczenia uzdrowiskowego;
- wpływem tego rodzaju leczenia na zdrowie pacjenta;
- dotychczasowym przebiegiem i wynikami leczenia uzdrowiskowego.

 

Uwzględniając wszystkie wskazania i przeciwwskazania, lekarz w skierowaniu może wskazać miejsce i rodzaj leczenia uzdrowiskowego, co nie jest wiążące dla oddziału Funduszu. Skierowanie można złożyć osobiście w Punktach Informacyjnych Funduszu (Krosno, Mielec, Sanok, Przemyśl, Stalowa Wola, Tarnobrzeg,Jarosław, Dębica, Jasło) lub przesłać pocztą czy dostarczyć osobiście do siedziby oddziału wojewódzkiego NFZ w Rzeszowie: ul. Zamkowa 8, tel. (017) 860-41-73.


Uwaga!  Żądanie zapłaty za wypisanie skierowania do uzdrowiska i wykonanie potrzebnych badań jest bezprawne!
Skierowania bez wypełnionego oświadczenia (zgoda na przetwarzanie dla celów leczenia uzdrowiskowego danych osobowych) w punkcie V przez ubezpieczonego nie mogą być przyjęte przez oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia.


Narodowy Fundusz Zdrowia potwierdza skierowanie. Skierowanie wraz z wymaganymi badaniami i dokumentami jest potwierdzane przez oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia. Specjalista balneoklimatolog zatrudniony w Funduszu dokonuje aprobaty skierowania. Skierowanie powinno być rozpatrzone przez oddział wojewódzki NFZ w terminie 30 dni od daty jego wpływu (termin ten nie dotyczy jednak potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe ze wskazaniem zakładu lecznictwa uzdrowiskowego i daty rozpoczęcia leczenia). Potwierdzone skierowanie wraz ze wskazanym terminem, miejscem i rodzajem leczenia uzdrowiskowego (szpital, sanatorium, przychodnia uzdrowiskowa) przesyłane jest pacjentowi nie później niż 14 dni przed datą rozpoczęcia leczenia.

 

Leczenie uzdrowiskowe prowadzone jest przez cały rok. Fundusz nie gwarantuje leczenia w terminie wskazanym przez ubezpieczonych. W przypadkach uzasadnionej rezygnacji i zwrotu skierowania, NFZ wyznaczy nowy termin realizacji skierowania według kolejności. Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe jest ważne 12 miesięcy od daty wystawienia przez osobę uprawnioną.

 

Wybór miejsca i koszty leczenia uzdrowiskowego

Wybór miejsca
Na wybór miejsca leczenia największy wpływ mają dane medyczne zawarte w skierowaniu pacjenta oraz możliwości Narodowego Funduszu Zdrowia (liczba zakontraktowanych miejsc). Lekarz kierujący na leczenie może sugerować wybór miejscowości, do której pacjent mógłby lub powinien pojechać. NFZ nie bierze pod uwagę sugestii pacjentów, co do tzw. wyjazdów towarzyskich i nie zapewnia kierowania ubezpieczonych do wybranych przez nich uzdrowisk. O leczeniu uzdrowiskowym decydują wyłącznie wskazania medyczne.

 

Koszty pobytu i zakwaterowanie
Należy pamiętać, że musimy ponieść część kosztów związanych z wyżywieniem i zakwaterowaniem w sanatorium uzdrowiskowym za każdy dzień pobytu. Turnus trwa 21 dni, a cena uzależniona jest od standardu pokoju i sezonu. Sezon I trwa od 1 października do 30 kwietnia, a sezon II od 1 maja do 30 września. Opłaty te nie dotyczą dzieci do 18. roku życia, a jeżeli uczą się dalej, do 26. roku życia, korzystających z leczenia uzdrowiskowego.
Wybór standardu pokoju wiąże się z odpowiednią dopłatą do niego. NFZ nie prowadzi rezerwacji pokoi w uzdrowiskach. W tej kwestii należy zwracać się bezpośrednio do zakładu lecznictwa uzdrowiskowego.
Koszty leczenia w szpitalu uzdrowiskowym w całości pokrywa NFZ. W przypadku leczenia ambulatoryjnego Fundusz pokrywa koszty zabiegów, natomiast pacjent płaci za zakwaterowanie i wyżywienie.
NFZ nie prowadzi leczenia uzdrowiskowego poza granicami kraju.

 

Koszty podroży
Koszty podróży do uzdrowiska i z powrotem we wszystkich przypadkach ponosi ubezpieczony.
Co należy zabrać?
Przed wyjazdem na leczenie uzdrowiskowe nie należy zapominać o zaopatrzeniu się w:
- dowód osobisty;
- skierowanie na leczenie;
- ważną legitymację ubezpieczeniową lub ostatni odcinek renty (emerytury);
- dokumentację medyczną (zlecenia lekarskie, karty wypisowe leczenia szpitalnego, zdjęcie rentgenowskie, inne wyniki badań);
- stale przyjmowane leki w ilości potrzebnej na czas trwania pobytu w uzdrowisku, strój kąpielowy i czepek, duży ręcznik, pantofle, szlafrok i strój sportowy.

 

Jeśli pacjent chce się ubiegać o zwolnienie lekarskie (pobyt w szpitalu uzdrowiskowym) powinien pamiętać o numerze NIP zakładu pracy, numerze PESEL i NIP ubezpieczonego

 

© COPYRIGHT 2008 - INFORMACJA MEDYCZNA r-BIT